21 oktober 2018 - Nina

Ieder marathon is weer een bijzondere ervaring en heeft zijn eigen verhaal. Maar deze was wel heel bijzonder. Met een totaal andere insteek ben ik gestart. Het terugkomen na de operatie aan beide hielen vorig jaar september was moeizaam en nog steeds ben ik niet pijnvrij en is de linker achillespees 2x zo dik als de rechter. Daar kwam sinds half mei pijn in het scheenbeen bij. De echo die begin juli gemaakt werd, gaf geen afwijkingen te zien. Met de aanhoudende pijn werd er 3 weken geleden toch een MRI gemaakt en deze gaf aan dat er een stressfractuur gezeten had en aan het herstellen was. De orthopeed gaf aan dat ik wel mocht starten in de marathon, maar bij verergering van pijn in het scheenbeen ik uit moest stappen, omdat ik anders het herstel zwaar zou belemmeren. Hulde aan Jolanda de Poorter! Eindelijk eens een arts die niet direct op de rem trapte. Dus met dit in het achterhoofd en een foliedeken bij mij (om warm te blijven) voor als ik uit moest stappen, leefde ik toe naar de marathon.

Het competitieve in mij moest ik laten varen en op gevoel gaan lopen. Heel goed voelen hoeveel pijn het scheenbeen deed en de juiste keuze maken. Gelukkig zou ik een SuperHeroHaasNaasz bij me hebben ;-)

De opbouw na de operatie in september was heel rustig, met vanaf januari de start van 4x 30 seconden hardlopen 3x in de week en de volgende week uitbouwen naar 4x 45 seconden en de week daarna 4x 60 seconden enz., denk ik dat ik echt wel heel voorzichtig heb opgebouwd. Als het dan op een gegeven moment redelijk ok gaat, denk je dat het ergste leed geleden is. Met mijn eerste echte wedstrijdje op het NK Run-Bike-Run (10-60-10 km), waar ik zo van genoten heb en erg ingehouden gelopen, leek ik echt weer op de weg terug. En zelfs ook de halve marathon tijdens de Almere City Run ( 1:32:46) met ook ingehouden lopen leek redelijk ok. Wel wat last van hielen en scheenbeen, maar leek niet echt verontrustend.

Ook daarna kon ik lopen, wel met pijn, maar het werd niet erger tijdens het lopen. Pas op 21 juni, tijdens het hardlopen langs de Rothsee op een gravelpad had ik opeens zoveel pijn dat ik na 10 minuten gestopt ben en terug gewandeld ben. 3 Dagen daarna wel weer 1:30 kunnen lopen met wat pijn, maar was te doen. Dat was het begin van per dag voelen wat er ging en de ene dag kon ik dan 5 minuten lopen en besluiten vanwege de pijn om te keren om de dag erna b.v. gewoon weer een uur te kunnen lopen met acceptabele pijn.

De trainingen gingen vooral in hartslagzone 1 met ook nog heel vaak 1 km hardlopen en 1 minuut wandelen, om zo toch iets te kunnen doen, maar de belasting zo laag mogelijk te houden. Blijven bewegen is voor mij nog altijd de beste optie.

Zo ging het door en heb ik zelfs 1 keer 32 kilometer kunnen lopen, bijna 6 weken voor de marathon als test. Dat ging redelijk goed en ook de reactie na afloop viel erg mee. Op 23 september stond ik aan de start bij de DamtotDamloop en ook deze kon ik goed volbrengen met een gemiddeld snelheid van 14 km/h. Daar was ik zeer tevreden mee, zeker omdat ik bijna geen snelheidswerk had kunnen doen. Dat gaf ook best wel wat vertrouwen richting de marathon. Een gemiddelde van 13 km/h zou misschien wel haalbaar zijn.

Totdat ik in diezelfde week een echo van de hielen en een MRI van het scheenbeen kreeg, met direct de uitslag: Ontstekingen in de linker hiel, waarbij de linker achillespees 2x zo dik was als de rechter en er was op de MRI te zien dat er een stressfractuur in het scheenbeen gezeten had. Mijn eerste gedachten: dat wordt 6 weken gips. Gelukkig hoefde dat niet, sterker nog ik heb een erg meedenkende orthopeed en zij gaf aan dat ik wel mocht starten in de marathon, maar uit moest stappen bij verergering van de pijn.

Het voordeel van zo’n totaal andere voorbereiding was dat ik toch wel iets minder nerveus was dan normaal. Een ontspannen middagje de dag voor de marathon met kat Max op schoot, een unicum, hij wist wat ik nodig had ;-) en een nieuw breiwerkje hielpen daarbij.

Zondag ochtend waren we al vroeg op pad, gewapend met onze VIP-bandjes die we weer van Mark  hadden gekregen. Daardoor konden we in de VIP-tent op het midden terrein in het Olympisch Stadion om daar onze laatste voorbereidingen te doen. Nog goed bekeken op welke plekken het handig was als ik uit moest stappen waar ik dat dan het beste kon doen, zodat ik niet al te ver terug hoefde te wandelen. Met Thomas als haas aan mijn zijde, zou hij zeker op die punten checken hoe het met de pijn ervoor stond.

Altijd mooi om dan in het startvak te staan en blij te zijn, dat ik hier weer sta, dat ik al geniet en dat ik van iedere kilometer die ik vanaf hier ga lopen ga genieten, zodat als ik uit moet stappen ik met een tevreden gevoel terug kan kijken. Ik ben hier en ik ga het doen. START!

De eerste kilometers zijn altijd wat druk en links en rechts gaan mensen je voorbij en ik ga mensen voorbij, dus zeer goed opletten. Maar al snel lopen Thomas en ik op een mooi tempo wat erg goed aanvoelt en wel wat hoog is (13,9 -14,0 km/h) maar met een relatief lage hartslag 138-140. Thomas kijkt naar me en ziet dat mijn gezicht ook ontspannen staat. Dus alles nog ok.

Ergens zit er in mijn hoofd: in ieder geval tot 5,5 km, want daar staat Christie Brouwer met haar camera. Altijd leuk. En jawel hoor ze staat er en we zitten nog in de wedstrijd. Ik had Thomas al gezegd, we moeten links lopen, want aan die kant staat Christie. Daar word ik dan weer helemaal blij van. En uiteraard staan Frank, Merel, Tamar en Walter ons luidkeels aan te moedigen, nou ja Walter houdt zich koest ;-) So Far So Good.

Thomas checkt nog eens op 9 km hoe het met mij gaat, maar ik voel me redelijk goed. Ik heb wel pijn, maar is goed te doen. Rond 10 km zou Christie weer ergens moeten staan, maar hebben haar niet gespot. Dan het heen en weer stuk op de President Kennedylaan. Daar horen we Frank weer schreeuwen en even later Adriaan Sparreboom van Kerstloop Dronten, waar ik dit jaar hopelijk eindelijk weer eens aan mee kan doen. Leuk dat ook hij er weer was. Het gaat nog steeds goed.

Dan de het lange stuk naar Ouderkerk aan de Amstel over de Amsteldijk. Als we de A10 onderdoor gaan zie ik Evert Woutersen met zijn camera, hij ziet ons te laat, maar zo’n foto op de rug is ook nog steeds leuk! 

Het is goed weer, ca. 12 graden, bewolkt en windkracht 2 uit het zuiden. Dus we hebben nu wel wat wind tegen. Ik verschuil me achter mijn allerliefste, wat ik ben ik weer blij dat hij bij me is. De mentale steun die ik krijg is super en het is zo genieten om dit ook weer samen te doen, nadat ik toch wel een aantal wedstrijden als supporter en fotograaf voor hem aan de kant stond. Maar ook dan geniet ik van de sport, leef met hem mee, ben plaatsvervangend nerveus en natuurlijk superblij als hij over de finish komt. Sport is mijn leven, het liefst om zelf te doen. Daar word ik blij van!

Vlak voor Ouderkerk zien we een ‘Paarse Multi triathleet’ en later zien we er nog veel meer met de bijbehorende aanmoedigingen. Super bedankt! Zo leuk om weer bekenden te zien!

Met de brug bij Ouderkerk heb ik het heel zwaar, ook de bocht en de klinkertjes voelen heel slecht. Ik heb moeite om het tempo weer op te pakken en Thomas vraagt of het was langzamer moet. Geef me heel even … En daarna lukt het wel weer een tijdje om op 13,5 -13,6 km/h te lopen (4:24-4:27 min/km).  De bovenbenen doen nu behoorlijk pijn en ook mijn rechterhamstring voel ik al een tijdje. Dat is niet de kant waar ik normaal last van heb. Vooralsnog lijken dit spieren te zijn, die dit natuurlijk niet echt meer gewend zijn. We komen halverwege door op 1:33:21. Ik ga er vanuit dat ik een flink verval ga hebben door te weinig trainingen. Was dat in 2014 nog slechts 2 minuten met een eindtijd van 2:55:11, en mijn laatste marathon in 2016 nog 3 minuten met een eindtijd van 2:58:08, nu zal dat een heel stuk meer zijn. Het maakt me niet uit, ik ben nog steeds in de wedstrijd. En ondanks de toenemende pijn in mijn spieren, de pijn in mijn scheenbeen neemt zelfs af, kan ik nog genieten van de wedstrijd.

Helaas is mijn Polar hartslagmeter van slag en geeft spikes tot 200. Dat helpt niet. Zo heel af en toe zie ik waardes rond 140 wat me gerust stelt. Maar later in wedstrijd zie ik alleen nog maar spikes, en niet alleen in hartslag. Ik ga zelfs een keer 18,7 km/h. Dat zou mooi zijn ha ha ha.

Als we op de Ouderkerkerdijk bijna de A10 weer onderdoor gaan zien we weer een hoop bekende supporters en ook Evert heeft ons nu op tijd in de gaten. Het ziet er al niet zo heel soepel meer uit ;-)

Het tempo zakt bij 26 km terug naar 13,2  km/h (4:32 min/km), ik krijg het al behoorlijk zwaar, maar scheenbeen houdt zich aardig goed. Dat was eigenlijk de enige reden om niet te finishen. Dus doorbijten dan maar. Vanaf 29 km moet ik echt nog een stap terug doen en daarna blijft het schommelen in dalend lijn tussen 12,7 (4:40) en 12,4 (4:50). Thomas rekent me voor bij 30 km dat als ik 12 km/h kan blijven lopen ik nog onder de 3:15 kan finishen.

Op 36,5 km als we onder de Wiboutstraat doorgelopen zijn en weer omhoog lopen zien we Christie weer staan. Yes!

Natuurlijk zou ik mezelf niet zijn als ik toch niet (stiekem) vooraf gecheckt heb wie in mijn categorie meedoen en wat voor tijden ze op de marathon eerder hebben neergezet. Resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst, maar met een tijd onder de 3:20 zou ik wel goede kans maken op podium en misschien zelfs wel het hoogste treetje. Dus met die wetenschap hou ik het mentaal ook nog een beetje op orde. En Thomas blijft mij wat feedback geven: Ritme en ontspanning.

Bij de bocht van het ingaan van het Vondelpark geef ik een schreeuw, ik zak door mijn rechterbeen, maar gelukkig doet mijn scheenbeen niet meer pijn dan ervoor. Dit vertel ik Thomas ook direct, hij schrok ook. En zegt me dat ik niet te gek moet doen, alleen uitlopen, dit tempo is prima. Hou die ‘Central Governer’ scherp. (Wij weten inmiddels precies wat dat betekent: als je te vroeg een seintje richting hersens geeft ‘ik heb het gehaald’, kunnen je hersenen een ‘shut-down’ naar je spieren geven. Het zal niet de eerste keer zijn dat een (tri)-atleet in de laatste 100m door zijn benen zakt. )

 

Ik blijf scherp en blijf me focussen, ook in de laatste 500m als ik onze sportmasseur Gerrit Jan Westenberg nog zie staan,  lachen gaat niet meer, sorry GJ, doe ik woensdag wel weer tijdens de massage.

We lopen het stadion in, blijf scherp, wauw, nog 175 m… zeg ik tegen mezelf. Ik speur in de tribunes naar bekenden en ook links of ik Marcella zie, en jawel hoor ze staat er en maakt foto’s.

 

Onder de finish boog door! We hebben het gered! Ik ben zo blij met Thomas, en niet alleen nu ;-)  

 

Ik moet toch even over de hekken hangen om bij te komen en voel dat het niet helemaal goed gaat. We wandelen rustig naar de medische tent, beetje uit voorzorg, ik ken mezelf. Eenmaal binnen mag gaan liggen en word ik vervolgens wel heel duizelig en misselijk. De temperatuur wordt 2x gemeten: 34,5 en 35,2 C. Gelukkig trek ik redelijk snel bij met 2 bekertjes bouillon en wandelen we na ca. 20 min weer naar buiten. Terug naar de VIP tent op het midden terrein. Daar zien we Mark en Marcella weer en ook Mark is super tevreden met zijn gehaalde doel. En daar word ik ook  weer heel blij van ;-)

Om 14 uur is de prijsuitreiking van het NK categorie, deze blijkt buiten het stadion te zijn, maar dat is heel slecht aangegeven en ik weet nog steeds niet of ik podium heb. We lopen er naar toe en vinden het uiteindelijk. Daar blijken ze al begonnen, maar ze zijn met de jonkies begonnen dus ik ben op tijd en blijk ook nog eens gewonnen te hebben in mijn categorie: Nederlands Kampioen Marathon D55 in een tijd van  3:12:34!  Super blij.

Iedereen bedankt voor de aanmoedigingen en de foto’s!

Dat smaakt naar meer. Hopelijk nu herstellen en verder uitbouwen. 

Gemiddelde snelheid: 13,15 km/h;  gemiddeld tempo: 4:34 min/km.

 

Met sportieve groet,

Nina Bakker