3 februari 2019 - Nina

Wat kan een mens blij zijn en genieten van een wedstrijd! Nu niet zozeer van snelle tijden, maar het heerlijk kunnen lopen over het prachtige parcours van de Asselronde (25 km) bij Apeldoorn. Met hier en daar nog wat sneeuw, strak blauwe lucht, 4 graden en een noordwestenwind kracht 3 was het schitterend loopweer. Gezellig om heerlijk samen met Thomas aan mijn zijde dit rondje te mogen en kunnen lopen.

Toen ik mij na de marathon van Amsterdam inschreef voor de Asselronde, dacht ik dat het vanaf toen weer allemaal een opwaartse lijn zou volgen ten aanzien van het blessureleed. De werkelijkheid was helaas anders en nadat ik zowel de Zevenheuvelenloop als de Kerstloop Dronten had moeten annuleren begon ik ook te vrezen voor de Asselronde. Deze stond al een wat jaren op mijn ‘wishlist’, maar het was er nog niet van gekomen. Vorig jaar liep Thomas ongeveer alle wedstrijden die ik had willen lopen en was ik als fotograaf aanwezig. Dus ik wist hoe prachtig het parcours was.

Op de woensdag voor de wedstrijd stond een zenuwblokkade in mijn rug gepland bij de specialist. Gek genoeg had ik met zitten en wandelen veel meer pijn, dan met hardlopen. In plaats van 1 injectie, moesten er 3 in. Dat vond het lichaam niet heel fijn. In de dagen daarna was de rusthartslag met 15 slagen verhoogd. En ik voelde me ook niet zo lekker …. :-( 

Op zondagochtend was mijn rusthartslag nog maar iets verhoogd en besloten Thomas en ik wel af te reizen naar Apeldoorn en daar gewoon lekker een duurloopje te doen tijdens de wedstrijd. De planning was echt om tussen de 11 en 12 km/h te gaan lopen. Normaal loop ik in mijn hartslagzone 1 ongeveer tussen 11 en 11,5 km/h dus dit zou acceptabel moeten zijn en dit had ik ook met de specialist besproken, maar ik moest vooral naar mijn lichaam luisteren. In de auto richting Apeldoorn, begon het toch een beetje te kriebelen: net onder de 2 uur (dus 12,5 km/h) zou ook wel leuk zijn. We spraken af gewoon te kijken hoe het ging en niets te forceren. Met nog altijd de pijn in scheenbeen en linker hiel (gelukkig geen pijn meer in de rechter hiel), was het voornaamste doel heel te blijven.

Als genodigde wedstrijdloper kreeg ik weer enige privileges, wat weer heel erg aangenaam was. Het zijn vaak maar kleine dingen die voor mij vaak een groot verschil maken. Nu was het m.n. het dichtbij kunnen parkeren en een apart zaaltje voor de genodigden waar we vooraf en achteraf gebruik van konden maken. En natuurlijk het voorste startvak. Thomas stond in het startvak erachter, maar nadat de hekken weggehaald waren stond hij naast me, zodat we van start tot finish samen hebben kunnen lopen en genieten.

In het begin liep ik op de adrenaline wat harder dan gepland, maar dat was niet erg. Na ca. 2 km zagen we Pieter aan de kant staan. Hij zag ons ook!

Na een kilometer of 3 zaten we in een lekker ritme met een zeer acceptabele hartslag voor mij en Thomas hield het vermogen bij, op zich prettiger als je heuvels loopt. Het tempo bleef eigenlijk lekker constant op ongeveer gemiddeld 13,1 - 13,2 km/h. Het voelde zo ontspannen en het was zo genieten. En daarbij als ik in zou storten, so be it, helaas heb ik hier niet echt naar toe kunnen trainen. En genieten is dan toch het belangrijkste. De heuvels waren leuk. Niet te gek en lekker vallend naar beneden lopen. Heerlijk!

En wat een uitzichten. Wauw!

Voor de zekerheid hadden we beiden gels mee genomen. Er zou wel sportdrank op de verzorgingsposten (iedere 5 km) aanwezig zijn, maar je weet nooit hoeveel je precies binnen krijgt en hoe verdund het aangemaakt is. Op 12 km besloten een gel te nemen, om niet de man met de hamer tegen te komen. Op de verzorgingspost van het 15km punt bleken gels uitgereikt te worden, dus daar ook nog één gel aangepakt en op ca. 18 km genomen. Verder bij iedere verzorgingspost sportdrank genomen.

Vooraf had ik het hoogteprofiel goed bekeken en doordat ik vorig jaar op de MTB met camera het hele parcours gefietst had, wist ik dat de laatste 5 km naar beneden liepen. Iets om je op te verheugen ;-)

Ondanks dat het naar beneden liep kreeg ik het de laatste 2 km toch wel behoorlijk zwaar. Normaal zou ik dan op mentale kracht door blijven pushen, maar ik was de wedstrijd nu toch echt iets anders ingegaan, dus uitlopen was voldoende. Uiteindelijk bleken die laatste 5km in 14,7 km/h te zijn gegaan.

Dik tevreden over. De finish chute was dan ook FEEST! Zo blij dat ik dit al weer kan. En dat ik zo heb kunnen genieten, en eigenlijk alleen die laatste 2 km wat afzien was. Hier kan ik mee verder. En nu maar hopen dat het lichaam hier weer goed van herstelt. Op naar de marathon van Rotterdam!

(En als bijzaak: 2e Dame 55 geworden. )

Met sportieve groet,

Nina Bakker

Foto Credits: Pieter v.d. Horst,  organisatie.